O , sarmaşıkların toprağı aldırmadan örttüğü, ağaçların gökyüzünü kasvetle kapattığı, gün ışığının sızmaya bile tenezzül etmediği, şehvetli ormanda çıplak ayaklarınla yürümek , tenine, yerdeki gökteki tüm ölü olmayanların dokunması, etrafındaki harabelere gözlerini dikerek, canlı olanlarla geçmişten gelerek nasıl sıkı bir bağ kurduklarını görmek canlı olmayan sana yıldırım gibi düşmüştü.
Yürüyordun..
Sadece bir gece önce Döblin sana -Sen buraya gireceksin biliyorum. Eğer yolunu kaybedersen ,tekrar bulabilmen için sana bir şeyler göstermek istiyorum, demişti. Dob zaten sana ,kendini ,yıktıran adam değil miydi? Uyumak için, yatağına yavana asılı o halatla çıkan adam. O kocaman, sivri uçlarının otururken bile batan ihtişamlı kayada uyuya kalan adam.. Dediği zaten doğruydu evet, sende girecektin zaten oraya. Ama yolunu kaybetmen mümkün değildi. Orada o kadar canlı olan varken, bu imkansızdı. Onu dinledin ama o sana bir insana nasıl ulaşabileceğini anlatıyordu sana. Sende yarı yolda dinlemeyi bıraktın. Gün bitti. O gün sadece dinleyerek bitti. Ama ertesi gün o kadarda basit değildi, olmayacaktı. Güneşle mi, yoksa ayla mı yola çıksam, diye düşünmüştün bütün gece. İkisinin buluştuğu yerde çıkmaya karar verdin. İkiside gökteyken, ki gök çok yakındaydı, sanki tamda başının üstünde, yola çıkmaya karar verdin. Yanına hiçbir şey almadan, kapattın kapıyı.
...
Tanışmak istedin belkide sadece. O insanların ormanın girişine yaptığı gösterişli ama bir o kadarda ölü parktan geçip girdin ormana. Zihnin boştu. Girdiğin o anda boşalmıştı, silinmişti. Amaçsız ve hedefsizce yürüyordun sadece. Dinliyordun ve dinlemek neymiş o zaman fark ettin. Hem çok sesli, hem çok sessizdi her şey. Ama yinede o sessizlik ve bol gürültünün içinde ne söylediklerini duyabiliyordun. Senden bahsediyorlardı. Ayakların çıplaktı, yanında hiçbir şey yoktu ve suratında bir gülümseme vardı. Ne dinlenmek ne eğlenmek nede harabeleri gezmek için gelmediğin belliydi alenen. -Neden buradasın? dedi içlerinden biri. Cevap vermedin. Oysa içinden - Siz neden buradaysanız bende o yüzden buradayım, demek geçmişti. Aralarına alırlar mıydı acaba seni. Neden alsınlar ki? Diğer ziyaretçilerden farkın neydi? Ne miydi?
Sen onları duyabiliyordun. Ama onlar bunu ilk anda fark etmediler. Yürürken bir kalabalık gördün. Hayır hayır insan kalabalığı değil, ev sahibi kalabalığı. Hızlıca oraya doğru giderken, kafanı yukarıya kaldırman gerekti. Kendini cüce hissettirecek bir demir yolu köprüsü vardı orada. Gözlerin dışarı çıkıcakmak gibi açıldı. Nasıl çıkabilirim diye bakmaya başlamıştın ki, aman tanrı sanki tarih öncesinden kalma yosunlarla kaplı basamaklar gördün tamda köprünün toprakla birleştiği yerde. *Artık o gözlerin dışarıdaydı. Göğsünde. Çıplak ayaklarınla oraya basmak, hem çok ürpertici hem çok keyif verici hemde çok orada olma hissi veriyordu. Kendinde değilken tırmanman zor oldu. Ve tırmanırken her bir basamağı teker teker hissettin. Basmıyordun sanki...
...
Yukarısı aşağısı kadar canlıydı. Demiryolu bile. Artık gün geceye dönmüştü. Hiç bu kadar karanlık görmemiştin. Yeni canlı olanlar gelmeye başlamıştı, gece çıkanlar. Seni tanımakta zorlanmadılar, çünkü zaten seni konuşuyorladı heryerde. Kendine o köprüden aşağıya bırakma hissin, hoş karşılanmadı eskiler tarafından.- Yanlış anladınız, dedin sustular. İşte o zaman anladılar duyabiliyordun hepsini. Yüzlerindeki ifadeye kadar anlayabiliyordun. Seni daha farklı incelemeye başladılar, tüm bakışlar sendeydi. Raylardan inme zamanı, o zamana kadar çok konuştunuz zaten, hiç susmadınız, gülüştünüz sürekli, ağladınız ama güneş yola çıktı bile. Rayların ne sonu vardı ne başı. Tekrar aşağıya inmen gerekiyordu. Aşayıya inerken o halı kaplı inka merdivenlerinden, boşlıkta yürüyormuşcasına, düştün. Hemde çok fena düştün.
...
Uyandığında güneş gitmek üzereydi. Karanlık gelmeye başlamıştı. Islanmıştın ve halada ıslanmaya devam ediyordun. Yağmur. Doğrulurken sarmaşıkların ve toprağı kaplayan o halının içinde olduğunu anladığında sadece gülümsedin. Üzerini örtmüştü canlı olanlar ve uyurken ne olduğunu bilmemene rağmen can vermişlerdi sana. Eve gitmen gerektiğini söylemek istemedin, zaten evdeydin. Ne diyeceğini bilemedin de zaten. Dob'un yanına gitmeliyim diyebildin. O kadar karanlıktı ve sen o kadar içerdeydin ki
nası gidebileceğini bilmiyordun. Sana baktığını gördüğün bir ağacın altına oturup sadece sordun - Nasıl?, diye. -Dinle, dedi. Gözlerini kapatıp duymak istedin. Üşümüştün de zaten. O kadar ıslaktın ki heryer kayıyordu. Ama ayakların acımıyordu. Karanlık tamamen çöktüğünde ne tarafa gitmen gerektiğini bilmeden, sadece dinleyerek yürümeye başladın. Bir süre sonra hem dinleyip hem bir melodi mırıldanmaya başlayarak yürümek daha güvenilir geldi çünkü onlar bir melodi tuturmuşlar ve seninde katılmanı bekliyorlardı.
...
Yağmur dinmedi. Ama sen o küçük kasabanın ışıklarını görmeye başlamıştın bile. Çıkarken oradan, arkana bakıp gülümsedin onlara. Çok şiddetli bir rüzgar eşliğinde, girdiğin o parka tekrar adım attın. Asvalt yola basarken ayakların acıdı, ışıklar gözlerini aldı, sokaktaki insanlar sarhoştu, ve sen çıplak ayaklı olduğun için içlerinden biri ,o ınanılmaz yüksek müziğin çıktı evdeki camdan sarkıp, sana bir bardakta bir içecek sundu, gülümsedi. İçeri davet etti. Çok kalabalıktı ve çok ses vardı. Çok nazikti teklifi kabul edip, içeri girdin. Çok büyük ve çok eski bir evdi, yürürken yerdeki ahşap gıcırdıyordu. Evdeki insanlar dans edip konuşuyorlardı. Salon olduğununu sandığın büyük oda da uzun bir yemek masası ve bir sürü yiyecek bulunuyordu. Üzerine bir battaniye verdi verdi içlerinden birisi.
...
Eve döndüğünde güneş yeniden gelmişti ve sen neredeyse 2 gündür ortalıkta yoktun, buna rağmen Doblin endişeli görünmüyordu. Sadece bir havlu verdi ve - Hasta olmadan banyoya girmelisin, Banyo dan sonra sana bir kahve yaptı ve, - seni seviyorum , dedi.
-Anlattıkların özetle bu şekilde değil mi Mimosa?
-Evet.
-Neden geri geldin o zaman?
-...