22 Mart 2012 Perşembe

Gün.





 M:  Uyanıyorsun aklın da bir şey var. 
   Sonra her sabah ki gibi kahve makinesine o aldığın sert, kokusu sana balığı hatırlatan o kahveden koyuyorsun, ardından soğuk su, tamamdır ve aklında hala o şey var. 
   Banyoya giriyorsun, musluğun sol vanasını açıp, neredeyse buz kalıbı şeklinde düşen o suyun altına giriyorsun, bu sana çok iyi geliyor, bütün varlığınla orada olduğunu hatırlatıyor, neden bilemiyorum ama kışın soğuk, yazın sıcak suda duş almaktan hoşlanıyorsun,dans ediyorsun su ile. 
 - ben su ile hiç dans etmedim aslında aklıma öyle birşey de hiç gelmedi. Ama sen benden daha yakınsın suya, büyük suya, denize. Sanırım 9-10 yaşlarındaydın hatırladığım kadarıyla. Büyük su senin için sadece büyük suydu. Ve altında ki canlı olanlar seni hep büyülemişti. Suyun üzerinde duramıyordun bile. Kıyıdaydın çoğu zaman. O korkunç yüzme derslerinden sonra denemek bile istemiyordun, üzerinde durmayı. Ama bir gün o mavi seni istedi. Suyun üzerinde durmak istedin de bir türlü burnunu yukarıda tutamıyorsun. Ne yapabileceğini düşünürken aklına babanın şnorkeli geldi.Hiç düşünmeden gittin ve aldın. Takıp hemen büyük suya gittin. Aşağıya bakarken nefesin kesiliyordu, o kadar etkilenmiştin, ne kadar yüzdüğün ne kadar zaman orada olduğun hakkında bir bilgin yoktu ta ki suyun tabanında bir uçurum görene kadar. Çok karanlık görünüyordu, panikledin. Kafanı kaldırdın. İnsanlar karıncadan bile küçüklerdi. Belli ki çok uzaklaşmışsın. Birden suyun altına çekildin sanki ve o sırada nefes aldın yaşamak için aldığın o zamansız nefes, bilmediğin bir süre nefes alamamana neden oldu. Ama suyun altındayken yukarıda bir kadın görmüştün yüzüyordu, ve yüzmeye devam etti. Sen nefes alamama ve içinde kalan son havayla denizin tabanına kadar inip kendini yukarı itmeye çalıştın ama yarı yolda, uyudun. Yüzüstü uyumuşsun ve içinde hiç hava kalmamış sadece büyük su kaplamış. Uyanıklık uyku arasında başında baban sana o an saçmasapan gelen sorular soruyor ve birisi bilincini açık tutun konuşturun diyor. Sonra yine uykuya dalıyorsun. Yine uyku ve uyanıklık arası durumdasın. Bembeyaz bir odadasın ve etrafında tanımadığın insanlar bilmediğin bir şekilde konuşuyorlar.Karşın sadece cam ,büyük bir cam. Ve orada tanıdığın insanlar var. İğneden korktuğun için iğne yapıldığı dışında hiçbir şeyi anlamadan tekrar uyuyorsun. Bu sefer uyku uyanıklık arasında değilsin ve bir anda uyanıyorsun, düşmüş gibi. Uyandığında çok soğuk bir yerdesin ve ne zamandır uyuduğunu bilmiyorsun. Göğüsün ağrıyor, ama yinede doğruluyorsun. Bir anda biri bağırıyor sende bu bağırma üzerine kafanı çeviriyorsun ama gitmiş bile. Bir anda 4-5 kişi soğuk odaya giriyor, sen bikininin üstünü giymekten hoşlanmıyorsun evet ama bu sefer ki farklı çıplaksın.Üstünü iyice örtüyorsun o bilmediğin yüzlerden biri seni kucağına alıp yatırmaya çalışırken yeni bir sedyeye. O kadar hızlı gidiyorsunuz ki hiç birşey anlamıyorsun, neredeyse düşeceksin. Seni o camlı odaya tekrar getiriyorlar. Başından beri hiç konuşmuyorsun, azın kenetli. Camda yine tanıdık yüzler ama yüzlerinde farklı birşey var ve camı kırmak istercesine cama yapışmışlar. Yine iğne evet yine korku dolu anlar. Bu denizin çağırmasıyla başlayan serüvende korktuğun ve seni huzursuz eden tek şey o iğne. Uyuyorsun. Uyandığında göğüsünde ve kollarında birsürü sey var, iğnede var. Yanında ses çıkaran bir sürü alet ve hala çıplaksın. İçeri birisi giriyor gülümseyerek , bir erkek adı Ufuk. Seninle sakin sakin konuşarak ki adını, en sevdiğin yemeği ve 2x2 yi sorarak , gözünün içine içine tutuğu o parlak ışıktan rahatsız olmadın. Ama ''lütfen bana bikinimin altını getirebilirmisiniz? üstünü getirmenize gerek yok zaten kullanmıorum, ayrıca şnorkelim nerede?'' demekten de kendini alamadın. İlk konuşman bunlardı. Sen konuşunca daha bir gülümsedi tanımadığın o yüz ve o aletlerle oynayıp çıktı, çıkarken de alnını öpmeyi unutmadı. Bu senin de gülümsemene neden oldu. Aradan bir kaç gece geçti ama hala tanıdığın yüzler yanına gelemiyor o kocaman camdan sana bakıyorlardı arada gülümsüyorlardı ama bir gariplikte vardı, anlamadın. Derken seni başka bir odaya aldılar ve artık tanıdık yüzler yanındaydı. Bir kaç gün sonra serum yemekten delik deşik olmuş kolların bu eziyetten kurtuldu ve sen babana '' ben bu saçmasapan yemeklerden sıkıldım , bana abur cubur alır mısın baba? '' dedin. Hemen almaya gitti gülümseyerek. Sonra geldi en sevdiğin Şeylerle. Hergün o alnını öpen adam gelip seni kontrol edip yine alnını öpüyordu. Ve birbirinize gülümsüyordunuz. Ama babanın sana o abur cuburları aldığı gün babanın alnına bakıp panikle onu alıp götürmüştü babanın önemli değillerine karşılık. Bu arada annen ve teyzen sürekli yanında bir yanında biri diğer yanında biri koltukta oturup geceleride kafalarını yatağa yaslayıp seni aralarına alıp uyuyorlardı. Baban geceleri çoğunlukla gidiyordu. Ama diğer teyzen neden yoktu, neredeydi? Hastaneden çıkma zamanı artık ama kapının önünde birkaç doktor ,Ufuk ve annen ile baban birşeyler konuşuyorlar. Duymadın çokta merak etmedin. Zaten çok çok uzun bir süredir buradasın ve sıkıldın artık. Sonra hazırlanırken sen odada içeri girdiler Ufuk yine alnını öpmek için eğildi ve '' sen güçlü bir kızsın aynı zamanda da adını hak ediyorsun'' diye fısıldayıp kulağına alnını öptü. Sonra bir taksiyle tatil köyünüze dönmek için yol aldınız ama sizin arabanız vardı zaten peki nerede? Döndüğünüzde diğer teyzeni gördün. Ondada bir gariplik vardı. Gülümsemeye çalışarak sana sarıldı. Bir türlü bırakmıyordu ve sıkıyordu sanki kemiklerin kırılacaktı. Hemen şnorkelini sordun. Tedirgin tedirgin baktılar suratına. Ama baban onun kaybolduğunu söyledi sende yenisini alalım o zaman dedin, gidip aldınız. Hep beraber büyük suyun yanına gittiniz, öğlendi. Seni izliyorlardı garip garip ama aldırmadın. Şnorkeli aldın baktın bir süre sonra vazgeçip şnorkelsiz girdin büyük suya. Üzerinde durabiliyordun, burnun bile dışardaydı. Akşama kadar yüzdün arada babanda geldi , deniz kabuğu toplamaya çalıştınız büyük suyun dibinden. Taki o zamana kadar bir sorun yoktu, dibe girene kadar. Büyük suyun altına girince bedenin sinyal veriyordu sanki , alarm. Ama sen yinede giriyordun altına..

Bu süreçte senin bilmediğin ve çok sonra öğrendiğin birkaç şey vardı. Birincisi göğüsünün ağrısı elektroşoktandı. İkincisi o soğuk olan oda morgdu. Üçüncüsü diğer teyzenin gelememesi sen dönene kadar sabahın ilk ışıkların diğer ilk ışıklarına kadar dayanabildiği kadar uyku onu almadan büyük suyun yanında oturuyor olması ve sen gelene kadar kekeliyor olmasıydı. Dördüncüsü arabanız hurdalıktaydı çünkü baban sana abur cubur almaya gidip dönerken sıcak havalarda suyla ıslatılan yolda kayıp arabayla bir çok kez takla atması, ki babanın emliyet kemeri taktığını hiç görmemene rağmen o gün takmış, ve arabadan çıkıp trafik polisini beklemeden senin o çok istediğim abur cuburları sana getirmesi ki, doktorun başındaki şişliği farkedip muayene etmesinin ardından da son tetkiklerde 2 kerede kalp sıpazmı geçirmiş ama bunu fark bile etmemiş olması. -
* Babanın,  neden her gece odana gelip bir sandalye çekip başında beklediğini sanıyorsun? Ve babanın, sen şehir değiştirmene rağmen, gece bir uyku bir uyanık halde olup sürekli gezinmesinin sebebi, annenden bir anlık boş anında öğrendiğim kadarıyla onun kollarında cansız bir şekilde yatmış olmandan kaynaklı olduğuydu. Hala odana girip bakıyor geceleri...



    Su ile arandaki bağı anlayabiliyorum ,dans etmeni, ve bir şey ya da biriyle bağ kurmak için neden suya girdiğini.Aslında şampuan sabun gibi şeyleri sevmiyorsun ama evinde tonlarca var aynı zamanda şampuanların gözlerini yakmasını da sevmiyorsun ve gözlerin yanmasın diye aldığın bebek şampuanından bir parça eline döküyorsun, saçlarının senin olduğunu hissettiriyor su, bir yandan da kaçmak istiyorlarmış gibi davrandıklarında gülücük saçarak yıkamaya devam ediyorsun, bunu 2 kere tekrarlıyorsun hep , ara sırada 3. Sonra saçlarındaki köpüğü akıtıp, o ismini bile söyleyemediğin kremi hep ellerinden kaydığı için bir hışımla saçlarına yayıyorsun, evet o orada beklemeli biraz. Bu arada sen vücudunu yıkamak için o sert ama sıcak suda yumuşayan aslında bitki olduğu için her eline aldığında sana canlı hissi veren ve bir canlıyı teninde gezdiriyormuşsun hissini yaşatan o şeyle, bir çeşit lif sanırım, vücudunu köpüklerken, aklına yine o şey var. 
    Bütün güzel kokan ama yabancı olan o sıvılardan arındıktan sonra,  aslında bu duş çok kısa sürüyor ama senin içinden saatler geçiyor, küçük havluna sarılıp arkanda küçük küçük su izleri bırakarak mutfağa doğru ilerliyorsun, kahve alacaksın. Sen banyonun kapısını açar açmaz burnuna gelen o kahve kokusu seni cezbediyor. Kahveyi  küçük bir kızken teyzenin sana hediye ettiği ve hala en çok sevdiğin bardağına koyar koymaz bir sigara. Kafanın içine bir bakıyorsun evet hala orada o şey. 
   Sabah gözünü açar açmaz açtığın camlardan birinin yanına yaslanıp dışarıyı izleyerek kahveni ve sigara içiyorsun. Kahveyi hep yavaş içersin bu yüzden önce sigaran bitiyor ve sende kahveyi masaya koyup üstünü giyinmek için yatak odasındaki dolabına doğru yürüyorsun. 
   Aklındaki o şeyle giyineceğin giysilerini seçip, sakin sakin giyiniyorsun. Ve kahvenin yanına geri dönüyorsun.

... 


M, uyandırır.

M:Nasılsın?

G:Biraz yorgun...


16 Mart 2012 Cuma


O , sarmaşıkların toprağı aldırmadan örttüğü, ağaçların gökyüzünü kasvetle kapattığı, gün ışığının sızmaya bile tenezzül etmediği, şehvetli ormanda çıplak ayaklarınla yürümek , tenine, yerdeki gökteki tüm ölü olmayanların dokunması, etrafındaki harabelere gözlerini dikerek, canlı olanlarla geçmişten gelerek nasıl sıkı bir bağ kurduklarını görmek canlı olmayan sana  yıldırım gibi düşmüştü.
Yürüyordun..

 Sadece bir gece önce Döblin  sana  -Sen buraya gireceksin biliyorum. Eğer yolunu kaybedersen ,tekrar bulabilmen için sana bir şeyler göstermek istiyorum, demişti. Dob zaten sana ,kendini ,yıktıran adam değil miydi? Uyumak için, yatağına yavana asılı o halatla çıkan adam. O kocaman, sivri uçlarının otururken bile batan ihtişamlı kayada uyuya kalan adam.. Dediği zaten doğruydu evet, sende girecektin zaten oraya. Ama yolunu kaybetmen mümkün değildi. Orada o kadar canlı olan varken, bu imkansızdı. Onu dinledin ama o sana bir insana nasıl ulaşabileceğini anlatıyordu sana. Sende yarı yolda dinlemeyi bıraktın. Gün bitti. O gün sadece dinleyerek bitti. Ama ertesi gün o kadarda basit değildi, olmayacaktı. Güneşle mi, yoksa ayla mı yola çıksam, diye düşünmüştün bütün gece. İkisinin buluştuğu yerde çıkmaya karar verdin. İkiside gökteyken, ki gök çok yakındaydı, sanki tamda başının üstünde, yola çıkmaya karar verdin. Yanına hiçbir şey almadan, kapattın kapıyı.
...

Tanışmak istedin belkide sadece. O insanların ormanın girişine yaptığı gösterişli ama bir o kadarda ölü parktan geçip girdin ormana. Zihnin boştu. Girdiğin o anda boşalmıştı, silinmişti. Amaçsız ve hedefsizce yürüyordun sadece. Dinliyordun ve dinlemek neymiş o zaman fark ettin. Hem çok sesli, hem çok sessizdi her şey. Ama yinede o sessizlik ve bol gürültünün içinde ne söylediklerini duyabiliyordun. Senden bahsediyorlardı. Ayakların çıplaktı, yanında hiçbir şey yoktu ve suratında bir gülümseme vardı. Ne dinlenmek ne eğlenmek nede  harabeleri gezmek için gelmediğin belliydi alenen. -Neden buradasın? dedi içlerinden biri. Cevap vermedin. Oysa içinden - Siz neden buradaysanız bende o yüzden buradayım, demek geçmişti. Aralarına alırlar mıydı acaba seni. Neden alsınlar ki? Diğer ziyaretçilerden farkın neydi? Ne miydi?
Sen onları duyabiliyordun. Ama onlar bunu ilk anda fark etmediler. Yürürken bir kalabalık gördün. Hayır hayır insan kalabalığı değil, ev sahibi kalabalığı. Hızlıca oraya doğru giderken, kafanı yukarıya kaldırman gerekti. Kendini cüce hissettirecek bir demir yolu köprüsü vardı orada. Gözlerin dışarı çıkıcakmak gibi açıldı. Nasıl çıkabilirim diye bakmaya başlamıştın ki, aman tanrı sanki tarih öncesinden kalma yosunlarla kaplı basamaklar gördün tamda köprünün toprakla birleştiği yerde. *Artık o gözlerin dışarıdaydı. Göğsünde. Çıplak ayaklarınla oraya basmak, hem çok ürpertici hem çok keyif verici hemde çok orada olma hissi veriyordu. Kendinde değilken tırmanman zor oldu. Ve tırmanırken her bir basamağı teker teker hissettin. Basmıyordun sanki...
...

Yukarısı aşağısı kadar canlıydı. Demiryolu bile. Artık gün geceye dönmüştü. Hiç bu kadar karanlık görmemiştin. Yeni canlı olanlar gelmeye başlamıştı, gece çıkanlar. Seni tanımakta zorlanmadılar, çünkü zaten seni konuşuyorladı heryerde. Kendine o köprüden aşağıya bırakma hissin, hoş karşılanmadı eskiler tarafından.- Yanlış anladınız, dedin sustular. İşte o zaman anladılar duyabiliyordun hepsini. Yüzlerindeki ifadeye kadar anlayabiliyordun. Seni daha farklı incelemeye başladılar, tüm bakışlar sendeydi. Raylardan inme zamanı, o zamana kadar çok konuştunuz zaten, hiç susmadınız, gülüştünüz sürekli, ağladınız ama güneş yola çıktı bile. Rayların ne sonu vardı ne başı. Tekrar aşağıya inmen gerekiyordu.  Aşayıya inerken o halı kaplı inka merdivenlerinden, boşlıkta yürüyormuşcasına, düştün. Hemde çok fena düştün. 
...

Uyandığında güneş gitmek üzereydi. Karanlık gelmeye başlamıştı. Islanmıştın ve halada ıslanmaya devam ediyordun. Yağmur. Doğrulurken sarmaşıkların ve toprağı kaplayan o halının içinde olduğunu anladığında sadece gülümsedin. Üzerini örtmüştü canlı olanlar ve uyurken ne olduğunu bilmemene rağmen can vermişlerdi sana. Eve gitmen gerektiğini söylemek istemedin, zaten evdeydin. Ne diyeceğini bilemedin de zaten. Dob'un yanına gitmeliyim diyebildin. O kadar karanlıktı ve sen o kadar içerdeydin ki 
nası gidebileceğini bilmiyordun. Sana baktığını gördüğün bir ağacın altına oturup sadece sordun - Nasıl?, diye. -Dinle, dedi. Gözlerini kapatıp duymak istedin. Üşümüştün de zaten. O kadar ıslaktın ki heryer kayıyordu. Ama ayakların acımıyordu. Karanlık tamamen çöktüğünde ne tarafa gitmen gerektiğini bilmeden, sadece dinleyerek yürümeye başladın. Bir süre sonra hem dinleyip hem bir melodi mırıldanmaya başlayarak yürümek daha güvenilir geldi çünkü onlar bir melodi tuturmuşlar ve seninde katılmanı bekliyorlardı. 
...

Yağmur dinmedi. Ama sen o küçük kasabanın ışıklarını görmeye başlamıştın bile. Çıkarken oradan, arkana bakıp gülümsedin onlara. Çok şiddetli bir rüzgar eşliğinde, girdiğin o parka tekrar adım attın. Asvalt yola basarken ayakların acıdı, ışıklar gözlerini aldı, sokaktaki insanlar sarhoştu, ve sen çıplak ayaklı olduğun için içlerinden biri ,o ınanılmaz yüksek müziğin çıktı evdeki camdan sarkıp, sana bir bardakta bir içecek sundu, gülümsedi. İçeri davet etti. Çok kalabalıktı ve çok ses vardı. Çok nazikti teklifi kabul edip, içeri girdin. Çok büyük ve çok eski bir evdi, yürürken yerdeki ahşap gıcırdıyordu. Evdeki insanlar dans edip konuşuyorlardı. Salon olduğununu sandığın büyük oda da uzun bir yemek masası ve bir sürü yiyecek  bulunuyordu. Üzerine bir battaniye verdi verdi içlerinden birisi. 
...

Eve döndüğünde güneş yeniden gelmişti ve sen neredeyse 2 gündür ortalıkta yoktun, buna rağmen Doblin endişeli görünmüyordu. Sadece bir havlu verdi ve - Hasta olmadan banyoya girmelisin, Banyo dan sonra sana bir kahve yaptı ve, - seni seviyorum , dedi.


-Anlattıkların özetle bu şekilde değil mi Mimosa?
-Evet.
-Neden geri geldin o zaman?
-...